สวัสดีค่ะ
อยู่ๆเพื่อนมันก็ทักมาในเอ็มชวนไปดูหนังเรื่อง source code

กับชื่อไทยสุดแสนไฮโซ "แฝงร่างขวางนรก" ทำไมอ่านแล้วประหนึ่งหนังผี
 
เห็นตัวอย่างบนBTS กำลังอยากดูพอดี เลยจัดซะ
เมื่อวานจขบ.ไปดูหนังมา  พีคกับเพื่อนสองคน แต่ออกจากโรงแทบไม่พูดเรื่องหนังกันเลย เพราะ
 
"เฮ้ยมันพีคนะ แต่ไม่รู้จะคุยตรงไหน"
"เออวะ มันพีคเท่าๆกันหมดอ่ะ"
 
 
 
ไม่ใช่ไม่สนุกนะ แต่มันสนุกเท่าๆกันหมด ไม่รู้จะไซโคจุดไหนดี //โดนตบกระจุย
 

 
 เข้าเรื่องเถอะ
 
 
เรื่องนี้คือ นายทหารโคลเตอร์ สตีเว่นส์ (เจค จิลเลนฮอล) พ่อพระเอกของเรานี่เอง ถูกส่งตัวย้อนเวลากลับไปหาระเบิด และตัวคนร้ายในรถไฟขบวนหนึ่ง ก่อนที่มันจะระเบิด 8 นาที โดยไปอยู่ในร่างของคนคนหนึ่งที่อยู่บนรถไฟขบวนนั้น เอ่อ จำชื่อไม่ได้อ่ะ//โดนตบ แล้วก็จ๊ะเอ๋กับ คริสติน่า( มิเชล โมนาแกน) ซึ่งโดยสารรถไฟมาพร้อมกับคนที่พระเอกของเราเข้าไปแทนที่ (สารภาพว่าตอนก่อนไปดูรู้เรื่องอยู่แค่นี้แหละ )
 
โดยใช้เครื่อง source code ที่สร้างโดยรัฐบาลสหรัฐเพื่อหยุดยั้งเหตุวินาศกรรมครั้งที่ 2 ที่จะเกิดขึ้นในเมืองชิคาโก... แต่ถ้า 8 นาทีก็จะถูกส่งกลับไปใหม่เรื่อยๆ คือหาไม่ทันระเบิดก็ทำงาน ตู้ม!!! ตาย แล้วกลับเข้าไปใหม่เรื่อยๆ จนกว่าจะหาคนร้ายเจอ
 
โอ้ว...ดูซาดิสยิ่งนัก
 
 
อีดิท ลืมแปะตัวอย่างหนังค่ะ
 
 
 
ถึงโครงเรื่องจะดูไม่มีอะไรแต่ก็แนะนำให้ดูเลยค่ะ เนื้อเรื่องสนุก! แต่ส่วนอื่นช่างมันเถอะ //เอ๊ะยังไง?
 
 
มีประโยคนึงในเรื่อง ที่กัปตันโคลเตอร์ ถาม คริสตินา(มิเชล โมนาแกน)
 

ว่า ถ้าคุณมีชีวิตเหลืออยู่ไม่ถึงหนึ่งนาที คุณจะทำอะไร?
 
 
เราก็เลยมาคิดเล่นๆว่า เดี๋ยวเราก็ตายเหมือนกัน แต่ต่างจากในหนังตรงที่เราดูแล้ว
ก็รู้ว่าอีก 8 นาที พวกที่อยู่ในรถไฟต้องตาย กัปตันโคลเตอร์ ก็รู้เหมือนกันว่าอีก 8 นาที
"กุต้องตายอีกแล้วเรอะ!?!"
 
แต่ในชีวิตจริงมันไม่ใช่...
เราเดินทอดน่องสูดลมร้อนอยู่ดีๆอาจจะสะดุดฝุ่น หัวใจวายตายก็ได้
เราไม่รู้ว่าอีกกี่นาที หรืออีกกี่ปีเราจะตาย
 
 
 
กัปตันโคลเตอร์เองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองมาอยู่ใน source code ได้อย่างไร
จะจบภารกิจนี้ได้หรือไม่ก็ไม่รู้ ถ้าจบแล้วจะเกิดอะไรกับตัวเองต่อไป
ถึงแม้จะกลับไปรถไฟ->ตาย วนลูปอยู่อย่างนี้จนท้อ  แต่สิ่งเดียวที่เขารู้คือเขาต้องทำอะไรสักอย่างให้ได้
อย่างน้อยช่วยคนได้สักคนก็ยังดี...และอยากที่จะทำสิ่งที่ค้างคาใจอยู่ด้วย
ซึ่งสำเร็จหรือไม่ และจบอย่างไรนั้นขอทุกท่านเชิญก้าวเท้าเข้าไปชมภาพยนตร์เรื่องนี้ให้ได้!!!(โฆษณาแฝง 555)
 
 
เรากลับมาคิดว่า เราได้ทำอะไรที่อยากทำไปบ้างแล้วหรือยัง
เพราะรู้สึกตั้งแต่ขึ้นม.5 เทอม 2 ชีวิตจับฉ่ายเหลือเกิน อู้เหลือขนาด แถมชอบนั่งเหม่อไปวันๆ
(เสียใจตรงชอบนั่งเหม่อคนเดียวนี่แหละ)
ถึงบ้างเรื่องที่เราทำมันจะไร้สาระในสายตาคนอื่น แต่ถ้าเราใช้เวลานั้นไปโดยที่เราคิดว่ามันคุ้มค่า โอ้วโรบินมันใช่ ฉันปลื้ม ก็ถือว่าเยี่ยมแล้วสำหรับเรา
แต่เราก็คิดว่าเราไม่มีหน้าไปสอนใครหรอกว่าใช้เวลาให้คุ้มค่ากันเถอะ 555//โดนตบ เพราะตัวเองก็รู้สึกใช้สิ้นเปลืองเหลือเกิน
 
แต่ตอนนี้เรามาคิดว่าเราก็เลือกได้นี่ว่าอยากจะทำอะไร ถ้ามันไม่ทำร้ายใคร ทำแล้วเราคิดว่ามันใช่ ก็รีบทำไปเลย!!!
ก่อนจะไม่ได้ทำ จะได้ไม่ต้องเสียใจ เพราะอย่างน้อยเราก็ได้ทำ ถึงจะสำเร็จหรือไม่ก็ตาม ถึงท้อก็ทำต่อไปเถอะ เหมือนตอนเราดูอนิเมมาราธอน 24 ตอนรวดเดียว ถึงเราจะปวดตา ถึงเราจะเหนื่อย แต่เราก็ถึก อึด ควายดูจนจบ
(ตัวอย่างสมจริง ฮา)
เรื่องอื่นเราก็ต้องทำได้บ้างสิ!!!
(เลยเริ่มทำนู่นนี่มากขึ้น ลดเหม่อลอยน้อยลง 555//โดนต่อย)
 
เพราะว่าในชีวิตจริงเราคงไม่มี source code ให้กลับไปในอดีตหรอกนะ...
 
 
 
 
(โซนต่อไปเป็นบ่นค่ะ ขี้เกียจอ่านข้ามไปคอมเม้นท์กันเลย Xd)
 
เรื่องมันเกิดวันนี้ ตอนที่เรากำลังเดินกินไอติมไปร้านขายซีดีที่ ctw
ก็เจอคนบ้า ไม่สิลุงเขาอาจจะไม่บ้าก็ได้ งั้นขอเรียกเป็นลุงเขาอาจกำลังสับสนอยู่
(คือเขาตะโกนพูดอยู่คนเดียว)
 
จู่ๆลุงแกก็เดินมาขนาบข้าง แล้วตะโกนใส่หน้าว่า
"ห๊ะ กินอยู่ได้กินมากไปแล้วรู้ไหม!!!"
 
อะไรวะ ฉันไปรู้จักมักจี่กับลุงแกดูตอนไหน(ในใจ) คือตอนนั้นเราง่วงนอนมาก หน้าจะแลดูเบลอๆ ตื่นเลยทีเดียว
 
"แล้วเป็นไงบ้าง กินอยู่นั่นแหละ!!!!" ลุงแกตะโกนต่อ แต่ด้วยน้ำเสียงและท่าทางคือลุงแกต้องการคำตอบ!
 
 
 
 
ว้อทคะลุง ว้อททททททททท
 
 
 
ละ...ลุงต้องการอะไรจากหนู!?!
 
 
 
 
แล้วลุงแกก็ตะโกนพูดอะไรก็ไม่รู้แต่เราวิ่งหนีนำหน้าออกไป โดยคิดว่าตัวเองเก๊กหน้าตายสุดฤทธิ์ แต่ในใจช็อกจนเอ๋อแตกแล้ว
 
อนึ่งเราเป็นพวก(โครต)กลัวคนประมาณลุงแกที่กำลังสับสนอยู่ เจอแล้วตัวจะสั่น ช็อก เพราะตอนที่เราเจอเราจะเจอตอนอยู่คนเดียว
และทุกคนที่เจอ จะตะโกนใส่ โมโหร้าย และคาดคั้นที่จะต้องการคำตอบ!(ที่ช้านนนนนนหาไม่ได้  )
 
พวกโรคจิตชอบโชว์ยังน่ากลัวน้อยกว่าตั้งเยอะ(สำหรับเรานะ คืออารมณ์ประมาณว่ากุอยากโชว์เฉยๆ กุไม่ต้องการคำตอบ !!! หรือเราเจอแถวป้ายรถเมล์บ่อย? โอ้วไม่นะ!)
 
พอเข้าห้างได้ก็รีบเดินไปเข้าห้องน้ำส่องกระจกดูสภาพตัวเอง
 
หน้าซีด ปกติเราซีดอยู่แล้ว แต่นี่ปากไม่มีสี
 
ตาแดงก่ำ
 
ขอบตาดำ(นอนดึกไม่เกี่ยว 555)
 
แต่พอมาผสมรวมกัน...โอ้ววววววว ซาร่าาาาาาา
 
 
 
 
 
กุว่าแล้วทำไมวันนี้อยู่ๆก็รู้สึกป๊อปปูล่าร์มีแต่คนหันมามองด้วยสายตาสงสัย
 
 
 
 
หน้าตานี่แบบว่าเหมือนกับถ้ามีใครมาจิ้มทีแขนทีพร้อมจะกรีดร้องไม่ก็เป็นลมทันใด
อารมณ์เหมือนร้องไห้อกหักอยู่ในโหมดซึมเศร้าสุดขีด
 
เช้ดดดดดดดดดดดดดดดดด
 
 
 
หลังจากนั้นมึนมากเดินหาร้านซีดีอยู่เกือบชั่วโมง ช็อกจนลืมตำแหน่ง...
รู้ตัวอีกทีเดินไปตรงของกินซะงั้น ไหนๆก็ยังไม่ได้กินข้าวจัดซะหน่อย แต่เบลอจัดนึกไม่ออก ถึงกับลงทุนโทรไปถามเพื่อนว่า กินอะไรดี   แต่มันไม่รับ สุดท้ายสิ้นคิดไปแมคก็ได้
แล้วมันก็ยิงกลับมาตอนตรูกำลังอ้าปากยัดแฮมเบอเกอร์เข้าปาก
 
ตอนคุยโทรศัพท์นี่แบบว่าใจคิดอีกอย่าง แต่ปากพูดอีกอย่าง ไม่ใช่อยู่ๆกลายเป็นสาวซึนนะ แต่ช็อกลุงแกจนพูดมั่วไปหมด  หลังจากนั้นเมามาก พูดกับใครไม่ค่อยรู้เรื่องเลย มองแฟนหนุ่มสาวที่อยู่ข้างหน้าเป็นช-ชไปได้  //ตบหน้าตัวเองเรียกสติ หนูไม่ได้ตั้งใจนะคะ
 
 
พอกลับบ้านมาวันนี้ไม่มีใครเข้าใจที่เราพูดเลยสักคน
 
 
ฉันไม่กล้าคุยกับใครด้วยเสียงจากปากแล้ววววววววววววววววว ลุงทำร้ายหนู!!!!!!!!!!!!!!!!!
 
 
 
สถานะ : พูดเกือบรู้เรื่องแล้ว
 
 
ปล.ว่างๆก็ลองเลือก แฝงร่างขวางนรก
      เป็นตัวเลือกหนึ่งนะคะ ใครดูบ้างแล้วมาพีคกันหน่อยยยยย
ปล.2 อีโมเยอะเนอะ
ปล.3 ถ้าอ่านตรงไหนไม่รู้เรื่องตบเรียกสติได้เลยค่ะ
 
 

edit @ 21 Apr 2011 21:43:03 by Mr.ลัลล้า

edit @ 21 Apr 2011 22:37:41 by Mr.ลัลล้า