Fic Y Hitman reborn ตอน 1

posted on 23 Dec 2008 19:21 by mrlulla

Fic Y reborn 1827 คร้าบผม

ฟิคอันนี้โชดาเตะสั่งให้เขียนเหอๆๆ เราเรียกชื่อใหม่แล้วน้า

สงสัยว่าเธอคือใคร คลิกโลด

ว่าแล้วก็เริ่มเลยนะเออ ภายใต้อาณาเขตเส้นเหลืองนี้เองงงง

ซ่า ซ่า ซ่า

เสียงฝนที่โหมกระหน่ำจากฟากฟ้าต่างพากันตกลงมาอย่างไม่หยุดหย่อน สู่ผืนแผ่นดินอันกว้างใหญ่ ที่เต็มไปด้วยสรรพสัตว์ทั้งหลาย ซึ่งรวมถึงตัวผมด้วย

ถึงแม้ว่าฝนจะตกอย่างหนัก แต่ผมยังคงยืนอยู่ที่เดิม ที่ที่ผมเดินผ่านและหยุดดูอยู่ทุกวัน ทุกครั้งผมจะมองเข้าไปในหน้าต่างบานหนึ่งที่อยู่ชั้นสองของบ้าน เพื่อที่จะได้เห็นเขาทุกวัน แม้จะเป็นเพียงเงาก็ตาม...

แต่เขาไม่เคยมาใส่ใจผม ไม่เคยมองผม ทุกครั้งทีเขามองผม สายตาที่หวาดกลัวของเขาทำให้หัวใจของผมเจ็บแปล๊บทุกเมื่อ "จะมีสักวันไหมที่เขาจะมองผมด้วยสายตาที่ดีกว่านี้" ผมเฝ้าภาวนาทุกวัน และแล้วสิ่งนั้นก็เป็นจริง ในศึกชิงแหวน เขามองผมด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ไม่ใช่สายตาทีหวาดกลัวอีกต่อไปแล้ว แต่เป็นสายตาที่เปล่งประกายความมุ่งมั่น และมั่นใจในตัวผม ซึ่งทำให้ผมหลงใหลในตัวเขายิ่งขึ้น

ผมพยายามที่จะพบเขาหลายครั้ง แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ใส่ใจในตัวผมเลยทั้งๆที่ผมอุตส่าห์เสียมารยาทปีนหน้าต่างเข้าไปหาถึงในห้อง พร้อมกับยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือเขาในยามเดือดร้อน แต่...เขาไม่แคร์ผม

เกือบทุกครั้งที่ผมเจอหน้าเขา เขามักจะอยู่กับกลุ่มเพื่อน(พวกกินหญ้า)ที่มาเกาะแกะ ซึ่งทำให้ผมรำคาญเสมอๆ ผมมักจะสงสัยว่า

"ทำไม... พวกนายถึงได้จับมือเขา โอบไหล่เขา ใกล้ชิดเขา"

"ทำไม... พวกนายถึงได้คุยกับพวกเขาอย่างสนุกสนาน"

"ทำไม... เขาถึงสนใจพวกนายมากกว่าผม"

"ทำไม... ผมถึงไม่ได้ยินอยู่ตรงนั้นแทน"

แต่ผมไม่เคยได้คำตอบสักครั้ง

ผมเคยทำร้ายร่างกายเขาโดยที่ไม่ได้ตั้งใจ ใช่...ผมไม่อยากชกเขา ไม่อยากเตะเขา แต่...ผมจำเป็น ฟังดูเหมือนผมจะเห็นแก่ตัว แต่ถ้าผมไม่ทำอย่างนั้น เขาคงรู้แน่ๆว่าผมคิดยังไงกับเขา

ผมยอมรับว่าผมเป็นคนปากอย่างใจอย่าง ทั้งๆที่ใจบอกว่า"ใช่" แต่ปากผมดัน "ไม่ใช่" จะมีสักวันไหม ที่ผมจะบอกคำๆนั้นกับเขาได้นะ ว่า"ผมรักคุณ"

ตึกๆๆๆ

เสียงเดินของใครบางคนทำให้ผมหันมามอง

"เออ...คุณฮิบาริครับ ไปหลบฝนในบ้านผมก่อนไหม" เขาออกมาพร้อมกับร่ม

"อ๋อ...เออ" ผมตอบเขาไปทั้งๆที่ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมพูดอะไรออกไป

"หรือว่า คุณฮิบาริจะยืมร่มผมไปก่อนครับ" เขาถามขึ้น

"ไม่ละ...เผอิญฉันไม่รีบ"ผมตอบเขาไป ผมยืนมองบ้านเขาเป็นชั่วโมง ตั้งแต่ฝนยังไม่ตก มีหรือผมจะยอมกางร่มทั้งๆอย่างนี้

"อ๋อ...ฮะ"เขามองผมด้วยสายตาที่ผมเกลียดอีกแล้ว

ตอนนี้ผมอยู่ในบ้านที่ผมได้แต่เฝ้ามองทุกวัน ขณะที่ผมเดินสำรวจอยู่นั่นเอง

"นี่ครับ"เขาส่งผ้าขนหนูให้ผม ก็อย่างว่าละตอนนี้ตัวผมเปียกซะยิ่งกว่าลูกหมาตกน้ำ เขาคงจะสมเพชละมั้ง

"ขอบใจ" ผมตอบสั้นๆ

"เออ...คะ...คุณฮิบาริมาหลบผมที่หน้าบ้านผมเหรอครับ"